Is-Olympische en iso-Pythische spelen

In de Hellenistische en Romeinse periode werden heel wat nieuwe spelen ingericht in de ganse Griekse wereld, die nu reikte van TunesiŽ tot Afghanistan en van de Balkan tot in Zuid-Egypte. Om deze spelen van in het begin een zeker prestige mee te geven, zodat voldoende atleten de weg naar de stad zouden vinden, creŽerden de steden deze spelen naar het model van prestigieuze spelen . Vooral de Olympische spelen Ė voor de sportwedstrijden - en de Pythische spelen Ė voor de muzische wedstrijden - vormden een populair model. De nieuwe spelen noemde men daarom is-Olympisch en iso-Pythisch (Gr. 'isos' : 'gelijk aan'). Ze hadden hetzelfde programma en dezelfde leeftijdscategorieŽn en prijzen als hun voorbeeld.

De uitvinding van dit is-Olympische statuut kan worden toegeschreven aan koning Ptolemaios II. Hij richtte in 279 v.C. de Ptolemaia op, spelen ter ere van zijn overleden vader Ptolemaios I. Met deze spelen wilde hij van Alexandrië een even belangrijk sportief centrum maken als Olympia of Delphi. De enige manier om de Ptolemaia even aantrekkelijk te maken voor de atleten als de Olymische spelen, was ervoor zorgen dat de atleten even rijkelijk beloond zouden worden in hun thuisstad in het geval van een overwinning. Om dit te bepleiten zond de koning ambassadeurs uit over de Griekse wereld. Tientallen steden erkenden het is-Olympische statuut van de Ptolemaia. Dit was een diplomatieke triomf voor Ptolemaios II.

Vele organisatoren van nieuwe spelen zouden het voorbeeld van de koning volgen. In de Romeinse tijd kende de keizer het statuut van de spelen toe. Het prefix 'is(os)' viel nu vaak weg en dus werden deze spelen gewoon Olympische, Pythische, Capitolische, Ö spelen genoemd. Als gevolg hiervan ging men de oorspronkelijke Olympische spelen nu 'de Olympische spelen in Pisa' noemen, om hen te onderscheiden van andere Olympische spelen in de rest van de Griekse wereld.

© KU Leuven, 2012